Αναρτήσεις

𝚨𝚴𝚨𝚫𝚸𝚶𝚳𝚮 𝚺𝚻𝚶 𝚺𝚼𝚳𝚽𝛀𝚴𝚶 𝚻𝚮𝚺 𝚳𝚬𝚱𝚱𝚨𝚺

  𝚨𝚴𝚨𝚫𝚸𝚶𝚳𝚮 𝚺𝚻𝚶 𝚺𝚼𝚳𝚽𝛀𝚴𝚶 𝚻𝚮𝚺 𝚳𝚬𝚱𝚱𝚨𝚺   Τοῦ Γεωργίου Τσουκαλᾶ*.   Ποιός ἀναθυμᾶται σήμερα, τὸν γενικὸ πανικὸ ποὺ ἔσπειρε, μόλις πρὸ ἐλαχίστων ἡμερῶν, τὸ Σύμφωνο τῆς Μέκκας στὴν ἑλληνικὴ κοινωνία; Πόσοι τότε δὲν θρήνησαν ἄδικα καὶ πένθησαν πρόωρα, τὴν φερόμενη ἐκπαραθύρωση τῆς Ἑλλάδας ἀπὸ τὴν Σαουδικὴ Ἀραβία, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ ὁλάκερη τὴν Μέση Ἀνατολή; Πόσοι ἔντρομοι δὲν ὁλοφύρονταν λυγμωδῶς, πὼς ἀκόμη καὶ ἡ Αἴγυπτος ἀπόλλυται ὡς φιλικὴ χώρα, γιὰ τὴν ἑλληνικὴ ἐξωτερικὴ πολιτική; Πόσοι δὲν κατατύπτονταν δημοσίως,  ἀπαιτῶντας τὸν ἄμεσο ἐπαναπατρισμὸ τῆς Ἑλληνικῆς Δύναμης Σαουδικὴς Ἀραβίας, λόγῳ τῆς ὑποθετικῆς πλὴν ἀπρόοπτης τραγικῆς μεταβολῆς τῆς ἑλληνικῆς τύχης στὴν Μέση Ἀνατολή; Πλὴν ὅμως αὐτὴ μᾶλλον ἡ παρορμητικὴ ὑπεραντίδραση θὰ ἦταν ἡ ἀληθινὴ καταστροφή, καὶ ὄχι τὸ «Σύμφωνο Κοινῆς Ἄμυνας τῆς Μέκκας» ἀφ’ ἑαυτοῦ. «Ἀρκεῖν τῷ παρόντι», θὰ μᾶς συμβούλευαν οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες· ἂς μένουμε ψύχραιμοι, λογαριάζοντας μὲ ἀκρίβεια τὴν θέση μας, ἀποφε...

Η ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΤΟ «ΣΥΜΦΩΝΟ ΚΟΙΝΗΣ ΑΜΥΝΑΣ ΤΗΣ ΜΕΚΚΑΣ»

  Η ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΤΟ «ΣΥΜΦΩΝΟ ΚΟΙΝΗΣ ΑΜΥΝΑΣ ΤΗΣ ΜΕΚΚΑΣ»   Τοῦ Γεωργίου Τσουκαλᾶ*   «Εἰσαγόμενη ἀσφάλεια» ἢ «αὐτοδιαχείριση τῆς ἄμυνας» τῶν λαῶν τῆς Μέσης Ἀνατολῆς; Θὰ συνεχίσουν τὰ σύγχρονα κράτη τῆς Μέσης Ἀνατολῆς νὰ ἐξαρτῶνται ἀπὸ τὴν ἀλλότρια Δύση γιὰ τὴν ἀσφάλειά τους ἢ μποροῦν νὰ ὀργανώσουν μόνα τοὺς ἕναν ἀνεξάρτητο ἀμυντικὸ πόλο στὴν περιοχή;  Ἀκριβῶς ὅπως στὶς «Χίλιες καὶ μία Νύχτες», ὁ Ἀλαντὶν βρίσκει τὸ μαγικὸ λυχνάρι, ἐλευθερώνει τὸ τζίνι καὶ ἀποκτᾶ τὸ μαγικὸ χαλί, μὲ τὸ ὁποῖο πετάει ἀδέσμευτος ἀπὸ κάθε ἐξωτερικὴ ἐξάρτηση, ἀναλόγως πρὸς αὐτὸν τὸν ἀραβικὸ μῦθο, αἴφνης, ἕνα νέο θαυμαστὸ ὅραμα περιφερειακῆς ἀμυντικῆς ἀποδέσμευσης πλανᾶται στὴν Μέση Ἀνατολὴ, ἐκεῖνο τοῦ «Συμφώνου Κοινῆς Ἄμυνας τῆς Μέκκας», μιᾶς τριμεροῦς συμφωνίας ποὺ ὑπογράφτηκε μὲ μιὰ λογικὴ σχεδὸν μεσαιωνικῶν θρησκευτικῶν πολέμων στὴν θρυλικὴ Μέκκα, συμβολικὴ φύτρα τοῦ Ἰσλάμ, ἀπὸ τὴν Σαουδικὴ Ἀραβία, τὴν Τουρκία καὶ τὸ Πακιστάν, τὴν 7η Αὐγούστου 2026 ( 1), (2) . Πρόδρομος τοῦ Συμφώνου τῆς Μ...

ΣΤΟ ΣΕΡΑΪ

  ΣΤΟ ΣΕΡΑΪ   Τοῦ Γεωργίου Τσουκαλᾶ*.   «Ὁ Ἀλλὰχ νὰ χαρίζει ἡμέρες στὸν Σουλτᾶνο!» ἔγραφε περίοπτη πινακίδα στὸ αἱμοστάλακτο Σεράϊ ἢ ἀλλιῶς «Λευκὸ Παλάτι» (Ak-Saray) τοῦ Ταμερλάνου (1) , τοῦ αἱμοσταγοῦς στρατηλάτη τῶν Τουρκο-Μογγόλων κατὰ τὸν 14ο αἰῶνα καὶ ἱδρυτὴ τῆς δυναστείας τῶν Τιμουριδῶν, ποὺ ὑψώνονταν τρομοκρατῶντας τὴν Οἰκουμένη, πλησίον τῆς Σαμαρκάνδης στὸ Οὐζμπεκιστάν. Ἀσφαλῶς, οἱ Τοῦρκοι ἐνοχλοῦνται σφόδρα, ὅποτε τοὺς συγχέουν μὲ τὰ ἱστορικὰ πρωτοξάδελφά τους, τοὺς μεσαιωνικοὺς Μογγόλους, κυρίως ἐπειδὴ οἱ Ὀθωμανοὶ Τοῦρκοι ἀπορφανίστηκαν στὴν μάχη τῆς Ἄγκυρας (1402) (2) ἀπὸ τὶς φοβερὲς νομαδικὲς στρατιές τοῦ Ταμερλάνου, ποὺ συνέτριψαν τὶς δυνάμεις τοῦ Βαγιαζὴτ Ἅ, τὸν ὁποῖον οἱ Μογγόλοι, ἀφοῦ συνέλαβαν ζωντανό, τὸν φυλάκισαν ὕστερα ταπεινωτικὰ σὲ κλουβί, μέχρι ποὺ δαῦτος αὐτοκτόνησε. Ἐν συνεχείᾳ, οἱ Μογγόλοι τοῦ Ταμερλάνου κατέκτησαν αἱματοκυλίζοντας ὅλη την Μικρασία, φθάνοντας ὡς τὴν Σμύρνη, οἰκοδομῶντας ἐνίοτε κατὰ τόπους φρικώδη μνημεῖα χτισμένα μὲ τὶς ἐντ...